Lënia e duhanit është një nga sfidat më të mëdha që mund të përballojë njeriu, dhe një nga pasojat më të zakonshme është uria e shtuar.
Lënia e duhanit është një nga sfidat më të mëdha që mund të përballojë njeriu, dhe një nga pasojat më të zakonshme është uria e shtuar. Nikotina, përveç se krijon varësi, ka efekt shtypës të oreksit dhe e përshpejton metabolizmin. Kur ajo mungon, trupi ngadalëson ritmin dhe ndjenja e urisë bëhet më e fortë se zakonisht. Por historia nuk mbaron këtu: nikotina stimulon dopaminën, hormonin e kënaqësisë, dhe sapo ajo largohet, trupi kërkon burime të reja shpërblimi, duke të shtyrë drejt ushqimeve të ëmbla e kalorike. Edhe shprehia e përditshme për të pasur diçka në dorë ose gojë shpesh zëvendësohet me ushqim, ndërsa shqisat e shijes dhe nuhatjes përmirësohen në mënyrë të ndjeshme pas lënies së duhanit, duke e bërë ushqimin më joshës. Këto ndryshime hormonale dhe fiziologjike e bëjnë të pashmangshme rritjen e oreksit, por lajmi i mirë është se ky fenomen është i përkohshëm dhe zgjat zakonisht 2 deri në 4 javë, derisa trupi të rikthejë ekuilibrin e tij pa nikotinë. Menaxhimi i urisë me ushqime të shëndetshme, aktivitet fizik dhe hidratim është çelësi për të kaluar me sukses këtë fazë të vështirë.
Shumë persona me çrregullime të tiroides ndjekin programe stërvitore të përgjithshme, duke pritur të njëjtat rezultate si të tjerët.
Një gotë ujë mund të mos mjaftojë. Kur organizmi humbet me shpejtësi lëngje nga diarreja, të vjellat apo temperaturat e larta, bashkë me ujin humbet edhe elektrolite të rëndësishme.
Drithërat e mëngjesit, pijet “dietike”, snack-et proteinike dhe produktet “low fat” po analizohen gjithnjë e më shumë nga studiuesit për ndikimin real në shëndetin metabolik. Një seri studimesh dhe investigimesh ndërkombëtare kanë ngritur shqetësime mbi ushqimet ultra të përpunuara (Ultra-Processed Foods – UPFs), kategori ku hyjnë shumë produkte të njohura që reklamohen si praktike apo …
Çrregullimet e tiroides mund të ndikojnë drejtpërdrejt në mënyrën si trupi përdor glukozën dhe insulinën, duke rritur rrezikun për rezistencë ndaj insulinës dhe diabet tip 2. Studimet e fundit tregojnë se si hipotiroidizmi, ashtu edhe hipertiroidizmi, lidhen me ndryshime në metabolizmin e sheqerit dhe ndjeshmërinë ndaj insulinës.
